De Brug van Enumatil

Van de website www.goningerkustvaart.nl

Je hebt van die plaatjes waarbij je zegt: “Ach ja,…”, en dan komen de herinneringen.
Dat had ik bij dit plaatje. Toen ik in 1963 in Zuidhorn kwam te wonen keek ik vanuit mijn slaapkamer uit over de weilanden naar het dorpje Briltil dat aan het Hoendiep ligt. Een paar keer per week zag ik dan in de verte de tankertjes van Smid & Hollander voorbij varen. Als de schepen leeg waren voeren ze rond vanaf Vierverlaten over De Poffert, Enumatil, Faan, Briltil en dan bij het Noorhorner Tolhek het Van Starkenborghkanaal op, dat daar officieel nog altijd Hoendiep heet. Onderweg moest vier keer een brug of ‘draai’ als deze worden gepasseerd. Meestal werden die, zoals hier, door een vrouw bediend.

En dan herinner ik mij dat verhaal dat een bevriende schipper mij eens vertelde: “We kwamen een keer leeg in Kielwindeweer en er stond een beste kou wind. Op zich niet zo erg maar daar lagen de wereld draaibruggen waarbij niet altijd een brugwachter was. Meestal was het een vrouw die de brug draaide maar die staat natuurlijk niet de hele dag te turen of er een schip aan komt. Gevolg was dat we vaak in het lager verzeilden en er dan maar weer moeilijk uitkwamen. We komen op een gegeven moment voor een bruggetje dat mooi op tijd werd opengedraaid, het Deutzje een paar klapjes erbij en dat pof, pof, pof door het bruggetje. Door die ‘draai’ lag een bocht en ik tik net even met de kont tegen het bruggeneind. Die brug maakt een zwieper en dat arme mens krijgt een beste tik van de stang waarmee ze de brug over een vlonder duwde en ik zie dat ze op de grond ligt te jammeren. Wij hebben het schip direct tegen de kant laten vallen en ik er op een drafje naartoe. Het gejammer was overgegaan in een boosaardig geschreeuw. Met name de ‘Provincie’ moest het ontgelden. De brug wilde niet goed meer open en daardoor kon de vrouw de haak er niet op krijgen die de brug vast moet houden. Dat was er waarschijnlijk ook de reden van dat wij hem hebben geraakt, waarschijnlijk is de brug een stukje teruggedraaid en dat hebben wij niet gemerkt. De vrouw in kwestie heeft wel woord gehouden, wij hebben haar nooit meer bij de brug gezien…”

Ja en dat verhaal roept deze foto bij mij op,

gr. Harry